Maruda

Ja naprawdę bardzo lubię swoją pracę.

Ale już nie mogę się doczekać kiedy stąd wyjdę.

Muszę jednak szukać pozytywnych stron.

Mam nadzieję, że do 17:00 je znajdę.

                                                                               weheartit.com

Nijaka

Po raz kolejny od czwartku
 pochylam się nad klawiaturą
 i chyba tym razem naprawdę nie mam nic do powiedzenia.

Niestety jedyne co przychodzi mi do głowy to jakieś smutki.

Można zrzucić wszystko na jesień

 - no tak... jesień...

Pewnie, że jesień...

moja wspaniała, ukochana....

więc dlaczego to ma być jej wina?!

Może hormony

 (najprawdopodobniej hormony)

od wielkiej radości 

przechodzę do wielkiego smutku

i tak w nim trwam

i naprawdę 

nie nie nie

nie potrzeba mi pocieszenia.

To minie

prawdopodobnie

minie

wraz z pierwszym śniegiem.

A na razie zapadam się, zapadam...

i jeśli się uśmiecham
to tylko dlatego, że tak trzeba.

Bo wysiadam....

Okazuje się, że nie można żyć cały czas na najwyższych obrotach.(sic!)

Dzisiaj moja głowa i serce krzyknęły głośno:

S T O P

Więc był lekarz i diagnoza:

przemęczenie.

Poleżeć, pogapić się w sufit, wyspać.

Pójść na spacer

Z W O L N I Ć

pobyć ze sobą

w ciszy

Nie za bardzo tak umiem ale jak trzeba to trzeba...

Dziś i jutro zostanę w domu.

Postaram się być dzielnym pacjentem.

***

Z wypiekami czekam na wiadomość o małym Janku...

podobno to już dziś:)

Takie sobie dni...

Wczoraj był wtorek,

bardzo słaby wtorek.

Trochę smutny i taki 

bez nadziei

 na cokolwiek.

Jesień sprzyja wielu poważnym rozmowom, 

deklaracjom...

nie jestem pewna czy to dobrze.

Zwykle i tak kończy się

jak zawsze.

Wnioski z wczoraj są następujące:

1. Lekarze pewnych specjalizacji powinni bezwzględnie przyjmować pacjentki w kitlu.

2. Jeśli umawiasz się z mężem na peronie - koniecznie sprecyzuj, o który Ci chodzi - nawet jeśli jeździcie zawsze z tego samego.

3. Gdy wydaje Ci się, że będzie padać - zamykaj okna, miej parasol, a nade wszystko zamykaj dach :)

?

Nie myślałam o tym w ten sposób.

Może faktycznie uciekam w pracę.

...

COŚ

Naprawdę bardzo doceniam to, 

że mam czasami  takie momenty w pracy 

kiedy mogę założyć słuchawki

 i odciąć się na chwilkę,

 słuchając ulubionych piosenek.

Choć zwykle trwa to około 3 minut
 to już jest COŚ.

No to koniec weekendu...

Czasami trzeba sobie powiedzieć kilka słów prawdy.

Usiąść na przeciw siebie.

Porozmawiać.

Uronić kilka łez.

Powiedzieć STOP -

żeby za chwilę powiedzieć

- PLAY.

I znów wszystko jest jak trzeba.

Wcześniej można pojechać do sklepu na I.

i znaleźć wymarzoną i jakby dla mnie stworzoną, wycieraczkę :)

Weekend zaliczam do udanych.

Nawet Baumgartner szczęśliwie wylądował.

Od jutra znów korpomaraton.

3.... 2 .... 1 ....