Włoski design

Wczorajszy dzień był bardzo słaby.

Jeden z tych, o których nie chce się pamiętać.

Praca, choć wspaniała, potrafi dać w kość.

Zasnęłam o 20:30.

Zmęczona.

Zdążyłam jednak po drodze wpaść na chwilę do M.

---

Spotkać się z najlepszym przyjacielem po 9 miesiącach ...

dziwne...

 zwłaszcza gdy mieszka w tym samym mieście.

Zwłaszcza, gdy przejeżdża się codziennie obok Jego pracy.

Nie jest to łatwa przyjaźń, złożyło się na to kilka spraw...

ale wciąż jesteśmy MY :)

Pan M. pracuje w wyjątkowym miejscu, 

(które jest trochę jego miejscem...)

z wyjątkowymi rzeczami, które bardzo mi się podobają ...

porcelanowe przedmioty

świece

jakieś literki :)

trochę krzeseł

http://www.seletti.net.pl/

We can be strong ...

Wrrr ...

Mam wrażenie, że od poniedziałku do piątku pędzę jak rozpędzony do granic możliwości samochód.

W poniedziałek o 7:00 startuję i rozpędzam się z każdym dniem coraz bardziej...

mniej więcej w piątek około 17 hamuję...

w weekend jadę sobie powoli 

czasem nawet się na chwilę zatrzymuję...

uzupełniam paliwo

po to by w poniedziałek znów wystartować z pełną prędkością..

                                                                                                                       weheartit.com

A dzisiaj - mimo, że to dopiero wtorek - czuję, że ledwo wchodzę w zakręty :((

Work

Ostatnio nie mam jakoś weny do pisania.

Jakoś tak zimno się zrobiło.

Człowiek by tylko włożył głowę pod kołdrę i spał.

Ale niestety trzeba wstać rano i wyruszyć w drogę żeby już po około godzinie dotrzeć na miejsce.

robione z okna 

Koniec roku zawsze jest ciężki.

W tym roku szczególnie.

Praca staje się moim życiem, a to chyba niebezpieczne...

Ale któż tak nie ma!?

Kiedy odlatują bociany...

Mówią, że to czas bez szans ... ale kto wie.. ?! :)

Józef Chełmoński - Bociany, 1900. Olej na płótnie.Muzeum Narodowe w Warszawie.

Na tropach jesieni :)

Udało mi się wyciągnąć dzisiaj Pana B. na spacer

wróciliśmy z katarem i kilkoma zdjęciami jesieni :)

jesienna Wisła

jesienna Wisła 2

brzoza pod blokiem

i dąb czerwony (dziękuję Anula)

dąb czerwony

piękny

wcale nie trzeba wyjść daleko żeby zobaczyć jak piękna jest ta nasza

jesień :))

Puk Puk ... kto tam?

Każda z nas na coś czeka, a razem jest czekać raźniej.

I obie jesteśmy już blisko tego, na co czekamy.

Dziękuję Ci za wspólne czekanie

i mam nadzieję, że wybaczysz mi te zdjęcia tutaj:)

--- // ---

Najpierw był maj...

i Jan się poruszył

"jakby była we mnie mała rybka"

powiedziała Pani ABS ...

W lipcu były

szaleństwa w galeriach handlowych

i Jaś od początku musiał się przyzwyczaić

do babskiego gadania :)

Wrzesień

coraz bliżej jesieni

coraz bliżej TEGO dnia...

A teraz?

Teraz jest już bardzo blisko.

Teraz sobie czeka aż znudzi Mu się siedzenie w krainie wód i ciemności

I ja czekam, choć to przecież zupełnie obcy chłopiec

z zupełnie obcego brzucha:)

Trzymam kciuki Pani ABS

i wiem, że sobie świetnie poradzisz!!!