On

Taka miła sobota.
Tylko On i ja.
On co w końcu znalazł trochę czasu i ochoty żeby spędzić razem sobotę.
Ja - spokojna, nie krzycząca, miła.
Ostatnio mamy tak mało takich chwil.
Tak bardzo mi ich brakuje.

Nic

Nic się nie dzieje.
Urlop za miesiąc.
Dzień za dniem,
płynie sobie czas.
Nic.
Naprawdę nic.

B.

Od jakiegoś czasu wciąż mamy inne zdanie
na każdy prawie temat.
Tak bardzo jesteśmy różni.

Dlaczego nie ?

Boję się, że moje życie wywróci się do góry nogami,

że nie zapanuję nad tym co mnie czeka,

że sama sobie nie dam sama rady, a nikt mi nie pomoże,
że będę zmuszona kogoś poprosić o pomoc,
że będę musiała z tej pomocy skorzystać,

że będzie coś nie tak,
że stanie się coś naprawdę złego,
że jeśli tak się stanie - nie przeżyję tego,

że jest za późno,
zdecydowanie za późno,

że stracę pracę,
że wypadnę z rynku,

że nie będę umiała nic zrobić dobrze,

że nie wystarczy mi pieniędzy,

że będę oceniana,

że nie będę w stanie już nic dla nikogo zrobić,
że zawiodę wszystkich,

że będę jeszcze grubsza i już nigdy nie schudnę,

że wszystko wymknie się spod kontroli,
że plany już nigdy nie będą miały miejsca,
że będę musiała dać z siebie dużo,
że będę musiała Mu zaufać bardziej,
że się po prostu do tego nie nadaję.

Strach jest dziś większy niż pragnienie,

a motywacja spada.

Mimo, że to już 5 lat.

 

90 dni

Spróbuję.Jeszcze raz.

Czego tak naprawdę bym teraz chciała....

... zamknąć oczy, posłuchać morza, złapać za rękę, zapomnieć o wszystkim.
... żeby mnie ktoś porwał bym chciała. Zabrał daleko.

Maksymalnie latem pachnące piosenki sobie nucę...

(mimo, że jeszcze 2,5 godziny do końca pracy)

Now.

W wolnych chwilach wracam do wpisów z początków bloga.

Czasem się cieszę,

ale częściej mi smutno,

że nic się nie zmieniło.