Taka ja

Za szybko ufam.

Kiedyś byłam ostrożniejsza

teraz potrafię naprawdę mocno zaufać

od razu.

Jestem krucha.

Chyba nikt kto mnie zna tak o mnie nie myśli.

Ale jestem. Drżę.

Często drżę.

Jedno słowo potrafi mnie zaboleć

na bardzo długo.

Nic tak nie drażni mnie w ludziach

jak przywiązanie do pieniędzy.

Nie znoszę ludzi chytrych.

Tak już mam.

To, co zostawiam...

Zmieniam pracę.

Kolejny piątek jest moim ostatnim dniem,

a od 2 stycznia zaczynam nową przygodę.

W zasadzie nic niezwykłego

ale obecna praca to moja pierwsza "poważna"praca po studiach,

pierwsza i jedyna, od 8 prawie, lat.

Przez taki czas naprawdę można 

przywiązać się do ludzi.

Cieszę się na nowe, a jednocześnie jest mi smutno.

Bardzo smutno.

Wiem, że będą nowi ludzie,

że trzeba się rozwijać.

Wiem to i bardzo tego chcę

kiedy jednak pomyślę

że zostawiam to wszystko

to jednak oczy robią się mokre...

Niedziela

Niedzielny spontaniczny spacer,

gorąca czekolada, 

"Last Christmas", grane na trąbce,  w tle.

I tylko mi śniegu brakuje.

... no może nie tylko... 

Interstellar

Są takie filmy, po których obejrzeniu

wracam z kina nie mówiąc nic...

Musi film ze mnie "zejść" ...

To jest taki film.

http://moviepilot.com/tags/interstellar

W samą porę...

Byłoby mi łatwiej machnąć ręką,

nie martwić się, niczym nie przejmować.

Ale ja tak nie umiem.

Do końca daję z siebie 100, a może nawet 110 %.

Smutna sprawa, gdy praca staje się sensem życia,

bo co ma począć człowiek, który żyje jak ja 

i nagle ją traci?

Ja na szczęście zmieniam tylko branżę i ulicę i otoczenie.

Przełączam się z biegu 5 na 6.

I gnam, dalej gnam....

czyli nic się nie zmienia,

a jednak wszystko.

N.

Ktoś nagle i niespodziewanie staje się w Twoim życiu

ważny

Nawet jeśli to tylko (aż)  życie zawodowe.

Jest bratnią duszą...  kimś więcej niż tylko kolegą 

z pracy.

I nagle zwrot i musisz się pożegnać.

Potrzebuję czasu żeby to sobie poukładać.

Potrzebuję zrozumieć, że nie mogę jej oddać całej siebie.

Zatracam się w pracy, która 

na koniec nie zatraci się we mnie.

I będzie smutno.

Jak dziś.

Mam dość - to chyba nie na moje nerwy://

Weekendowo

Kiedy dzień jest wypełniony po brzegi

nie ma czasu na marudzenie.

Ten weekend taki był.

Sobota na zakupach, remontowa,

gotująca.

Niedziela to wypad pod Łódź

na grób dziadka ze strony męża.

Cały dzień w drodze.

Cały dzień razem.

Zimno mrozi policzki i nos.

Bardzo lubię taką pogodę.

W domu żyrandol zawisł na suficie,

pojawiły się też nowe półki.

Jutro zaczyna się kolejny trudny tydzień

zakładam więc pidżamę i kapcie

piję ciepłą herbatkę

i jeszcze chwilkę 

poodpoczywam.