O rozstaniu, metrze i Warszawie :)

Pożegnałam się.

Popatrzyłam na nią...

...została sama...

Widziałam, że też jest jej trochę żal.

Po kilku miesiącach jeżdżenia do pracy żabką

musieliśmy ja zostawić dzisiaj pod blokiem.

Musieliśmy bo w grę weszły względy ekonomiczne.

Jednak kredyt plus wynajęte mieszkanie 

to nie  takie proste://

Trochę żal.

Ale na pewno będziemy razem spędzać weekendy.

Przypomniałam sobie dzisiaj  dzięki temu 

jak bardzo lubię moje miasto.

Przypomniałam sobie o miejscach, które 

omijałam ostatnio szerokim łukiem (trasą AK).

Przypomniałam sobie jak bardzo lubię tu mieszkać

i jakie piękne potrafią być jesienne poranki :))

Przypomniałam sobie także co znaczy tłok w metrze :( 

(oby była jutro dobra pogoda  -

może wybiorę się na piątkowy spacer

 i zrobię kilka zdjęć)

Czekanie

Od jutra dwa dni poza firmą.

Szkolenie.

Środa, a prawie piątek:))

Do 17:00 jeszcze tylko 7 godzin.

A slow hurt.. and it breaks us..

Wydawało mi się, że to mnie nie dotyczy.

Wydawało mi się, że jestem już na tyle duża, że nie jest mi to do niczego potrzebne. 

Czasami jednak człowiek staje wobec czegoś co go przerasta i wtedy musi,

 po prostu musi to komuś powiedzieć.

I chociaż czasem wstyd. 

Chociaż ktoś może nie zrozumie.

Wystarczy, że posłucha.

Po godzinach

Gdyby nie Pan B., który od 16:30 zaczyna dzwonić i pytać"wyszłaś już?" "wyszłaś?" siedziałabym bez końca i  miałabym co robić chyba w tej mojej pracy cały czas. Dobrze, że pilnuje żebym nie przesadzała.

W końcu zaczynam jednak widzieć sens tego co robię. 

I zaczynam czasem już się tym cieszyć.

 Jestem na dobrej drodze:)

                                                                                                                                  weheartit.com

1 października

Od początku moich studiów minęło już 10 lat.

Wiele dni bardzo dobrze pamiętam.

Wielu nazwisk zapomniałam.

I choć czas studiów to jednak bardzo miłe wspomnienie pięciu lat w Lublinie.

Cieszę się, że już mam to za sobą.

Pani G.

„Ludzie przychodzą i odchodzą… pojawiają się i znikają z twojego życia prawie tak jak bohaterowie ulubionej książki. Kiedy ją w końcu zamykasz, postaci opowiedziały swoją historię i zaczynasz czytać nową książkę z całkiem nowymi bohaterami i ich perypetiami. I po jakimś czasie koncentrujesz się na nich, a nie na tych z przeszłości.”N.Sparks

Ale bywają też tacy, którzy mimo, że są bohaterami książki  już dawno przeczytanej...

wracają.

Pojawiają się nagle,

tak jakbyś po raz kolejny sięgała po tę samą książkę

i jakbyś na nowo była zaskoczona tym, co czytasz (choć tak dobrze to znasz).

Chcesz  jednak czytać jeszcze raz i jeszcze raz...

bo to jedna z Twoich ulubionych książek, jedna z ulubionych bohaterek.

Dziękuję Pani G. za to popołudnie.

Dziękuję, że Londyn nie jest dla Ciebie daleko.

Dziękuję, że jesteś cały czas taka sama.

I że ja mogę być taka sama jak kiedyś - z Tobą.

A miało być tak pięknie...

Za sprawą młodszej siostry nie mogę się pozbyć z głowy, od wczoraj, tej piosenki.